Iets te eten?
Het gaat van kwaad naar erger.
Gisteren was veruit de slechtste dag van de week wat betreft zwangerschapsperikelen. Zelfs enkele beschuitjes en een glasje water op de nuchtere maag waren teveel gevraagd voor mijn gestel en we waren nog maar net binnen op het werk of ik stond al in de toiletten.
Zowel mijn ontbijt, middagmaal als avondeten waren een maat voor niets want ik heb zo’n 5 keren ofwel boven een wasbak of boven een toilet gehangen.
Veel zal er niet meer overgebleven zijn van mijn voedselinname en bovendien ging het met behoorlijk wat zuur gepaard.
Een beetje melk hielp wel om alles te kalmeren, en na een uur mottig te zijn voelde ik me wel beter. Intussen voel ik wel als er iets zit aan te komen, meestal zo’n 2 uur na het eten, en ik zorg er dan ook voor dat ik op tijd en rustig mijn plekje vind.
Jurgen zegt dat ik bovendien helemaal “wit wegtrek” en nadien altijd weer kleur krijg, maar het blijft toch elke keer weer een opdracht om me eroverheen te zetten en alles z’n gang te laten gaan. Tegenhouden heeft geen zin, als het al zou kunnen. 🙁
Terwijl ik al lag te slapen had Jurgen nog zitten internetten op zoek naar wondermiddeltjes om me een beetje te verlichten. Blijkt de oplossing behoorlijk simpel: rijstwafeltjes! Als je ze eet op de momenten dat je je mottig begint te voelen gaat het weer over en het is licht verteerbaar.. nu ja, ondanks mijn voorraad heeft het niet echt geholpen.
Veel kokhalzen vandaag (bijna niks gegeten) tot ik vanmiddag toch een tasje soep en een korstje brood opat. Om dan wederom zo’n 2 uur later alles in de wasbak terug te vinden. 🙁
Jurgen vreest dat het op deze manier wel eens tot uitdroging zou kunnen leiden. Ik drink ook bijna niks meer (word zelfs van water mottig) en er komt elke keer ook nogal wat vloeistof mee af, vooral veel zuur. Ik lach het weg met ‘nu weet ik hoe anorexies zich voelen, yuk’, maar eigenlijk begin ik meer en meer tegenzin in eten te krijgen. Zelfs vannacht heb ik gedroomd dat ik de hele tijd aan het braken was, en dat is niet zo fijn.
Bovendien is het behoorlijk vermoeiend en is de concentratie een hele tijd weg omdat je elke moment voelt dat het tijd is je naar de toiletten te reppen, ook nadien is het altijd even bekomen. Dat de collega’s nog niks gemerkt hebben…
Ik ben intussen stikmoe, en heb behoorlijk wat slaap in te halen, alleen, ik slaap beter in de zetel dan in ons bed. 🙁
We zijn met zo’n 3 vrouwen van het 9maand-forum die in deze moeilijke periode zitten. We geven elkaar tips, spreken elkaar moed in (het gaat snel weer over) en delen onze zwaarmoedige gevoelens na elke ***beurt.
Het roze wolkje is nu wel heel ver afgedreven, gelukkig zit Jurgen er nog op, hoewel hij enorm meevoelt en toch niks kan doen..
Posted by: Mama Beer | 04-12-2007 | 04:04 PM
Posted in: mama beer