tandje bij, trapke hoger

We zijn intussen alweer goed op weg naar de 8ste week dat betekend dat ik in de (voor de meeste vrouwen) moeilijkste weken van de eerste 3 maanden zit.
Zondag heb ik het al meteen mogen ondervinden.
Jurgen was voor mij opgestaan (een wonder gezien mijn innerlijke klok) en had zoals gewoonlijk op zondag, warme chocomelk gemaakt en deze keer met zelfgemaakte croissantjes. Het deeg zit opgerold in een blik, je popt dat open en rolt het deeg mooi in vorm, afbakken en klaar! Lekkerrrr.. ik had er al zin in van zaterdag.. 🙂
Vermits we ook rozijnenbrood in huis hadden mocht ik nog een extra croissantje van Jurgen opeten.. maar ik hield het wel maar bij 1 tas chocomelk.
Net zoals de ochtendlijke Nesquik-melk heb ik daar een haat-liefde verhouding mee.. de ene keer drink ik 2 glazen, de andere keer kan ik het niet eens ruiken.
Even later kreeg ik m’n klopje.. hoewel ik toch lekker geslapen had was ik plotsklaps heel erg moe. Ik legde me dus lekker onder het deken neer en was in no time in dromenland, hoewel er iets op m’n maag lag.. Ik moest van mezelf even later toch weer opstaan want we werden verwacht bij Jurgen’s ouders voor de Paaslunch en ik wilde nog graag een doucheke nemen.
En toen ging het mis… het kokhalzen was de laatste dagen wat geminderd, maar nu voelde ik dat er meer aan de hand was. Ik stond in de badkamer en begon al stilletjes te panikeren. Ik haat kotsen en eigenlijk moet ik mezelf forceren om toe te geven, maar nu kwam alles er vanzelf uit.. mijn ontbijt was duidelijk nog niet verteerd. 🙁 Meteen tranen erbij, en maagzuur om af te ronden, en Jurgen die boven was en naar beneden moest komen al was het maar om naast me te staan en me even vast te houden..
Het mocht duidelijk zijn: Kleine Beer was het niet eens met mijn ontbijtkeuze.
Gisteren voelde ik me ook nog wel mottig, maar ik ben de dag goed doorgekomen, zelfs al zat ik naast het wafelmachientje om heerlijke wafeltjes te bakken (vooral voor Jurgen vrees ik).
Vanmorgen zat de schrik er goed in, terug aan het werk na een verlengd weekendje en volgens het babyforum was ik niet de enige die in deze moeilijke periode zat, het enige hulpmiddel: doorbijten, en aftellen tot 12 weken, want dan zijn de meeste vrouwen er helemaal van verlost.
Vanmorgen op het werk: speculaasjes met een tas koffie, zo’n 2 uur later onverteerd in het toilet beland. Gelukkig hebben we een gehandicaptentoilet waar je ‘rustig’ op je alleentje terecht kan.

Deze Kleine Beer kan maar beter heel lief glimlachen tegen mij van zodra de kans er is… 😉

Posted by: Mama Beer | 04-10-2007 | 02:04 PM
Posted in: mama beer