over borstvoeding enzo
Niemand heeft me moeten overtuigen om borstvoeding te gaan geven, en ik wist dat het niet simpel zou worden maar ik wilde zeker niet meteen naar de “makkelijke” oplossing grijpen: kunstvoeding. Het woord zegt het al: kunst.
Als het in m’n hoofdje zit, zit het nergens anders. Je kan veel lezen en jezelf mentaal proberen voor te bereiden op de innige band die je kweekt met je kleine mensje, maar de eerste keer ‘aanleggen’ en tot het besef komen dat je meisje overleefd op wat je lichaam geeft doet toch iets.
Koppig, dat zullen de vroedvrouwen ook wel een aantal keren gedacht hebben in die korte ziekenhuisweek.
Doorzetter dachten anderen en zij steunden me, gaven me moed in moeilijke momenten en tips om ons leven niet helemaal uit handen te geven.
Waar ik nooit bij stilgestaan heb is dat na een keizersnede de borstvoeding veel moeilijker op gang komt. Mijn buikwoelertje is niet meteen aangelegd na geboorte, maar pas vele uren later, ik had laatst gegeten op zaterdagavond en pas dinsdagochtend mocht ik weer aan vast voedsel, zelfs water stond op rantsoen.
Alles was dus behoorlijk aan het tegenwerken om een goede start te geven en de moed zakte algauw in m’n sloffen.
Er werd aan mij gesleurd, Ilah werd ‘kolerig’ gemaakt en zo kwamen we toch nog tot een manier om haar de eerste druppeltjes te geven.
Dat ik op een nacht zowat anderhalf uur ben bezig geweest om haar voeding te geven vond ikzelf niet erg, mijn lichaam moest nog opstarten en m’n meisje had honger. Maar de vroedvrouwen vonden het net iets te overdreven en besloten langs mij weg om een flesje bij te geven. Zo zal het lukken..
Het verbaasde hen dat ik Ilah de nacht van woensdag op donderdag bij mij had gehouden. Tot ze echt hongertjes kreeg en ik niks meer kon geven.. toch maar even bij de knuffeltantes (enkele toffe vroedvrouwen) afgeleverd en ‘s morgens vroeg weer met een gezonde honger terug bij mij afgeleverd.
Donderdagnacht mocht ik ondervinden wat ‘stuwing’ inhoud. Terwijl ik de nacht inging met pijnlijke borsten (en klaar om nu echt gaan te voeden!) hadden enkele vroedvrouwen besloten om Ilah bij mij weg te halen en onder de turbo-zonnebank te leggen, want ze vonden dat ze nog behoorlijk geel zag en vrijdag zouden we naar huis mogen… (toch?)
Wat ook nog een heel gedoe is geweest. De kinderdokter en gyné hadden groen licht gegeven om vrijdag naar huis te gaan, maar de vroedvrouwen wilden me nog een dag houden. Terwijl ik al een trieste, eenzame nacht achter de rug had werd dat getouwtrek zo ver gedreven tot ik zowat de hele voormiddag in tranen zat. Ilah had van de dokter 2 duimen gekregen en mocht naar huis, maar eerst werd m’n borstvoeding aangehaald als reden en nadien m’n keizersnede om mij nog een dag te houden.. terwijl ik al rondliep van dinsdag en de borstvoeding door mijn doorzetting echt wel goed zou komen (afkolven à volonté was de oplossing). De gyné was niet blij met de moeienissen en stuurde me naar huis. ‘Ik zie geen reden om jou nog hier te houden.’
Tot zover de eerste korte week borstvoeding…
Posted by: Mama Beer | 11-28-2007 | 10:11 PM
Posted in: mik, mak en mon