Van woelbuik tot mini-meisje

een bevallingsverhaal…

’s Nachts moeten opstaan voor een plasje heeft zo z’n voordelen op Sintemaarten-nacht..
Snel even gebruik maken om de voorziene cadeautjes en lekkernijen op de salontafel te toveren en dan weer lekker warm het bedje in.

Aan het 2de nachtgedeelte kwam echter rond half 7 bruusk een einde toen ons slaapkamerraam door de wind hard open en dicht werd gegooid. Ik was meteen wakker en dat was precies maar goed ook, het leek wel hoog tijd om opnieuw naar het toilet te gaan want ik voelde wat druppeltjes over m’n been lopen.
Jurgen had echter niets gemerkt en sliep lekker door, dus zette ik me recht om het raam te sluiten en naar beneden te gaan…
Famous words: Shit!!! Jurgen!!! Nen handdoek, nu!!!
Tot m’n grote verbazing stond hij binnen de 5 tellen naast me een handdoek onder m’n billen te schuiven..
Het bleef stromen en we wisten hoever het was: vliezen gebroken.

Met de handdoek tussen de benen naar beneden en daar rustig op het toilet zitten terwijl Jurgen alles bij elkaar raapte.
Niet dat het nodig was, maar ik kalmeerde hem met de mededeling dat ik geen pijn had, geen weeën.
Het werd uiteindelijk een rustig ritje naar het ziekenhuis waar we via spoed naar de materniteit mochten gaan.
Tegen 7 uur lag ik in de arbeidskamer en werd de monitor aangekoppeld. Het was even zoeken naar het hartje, want blijkbaar was er veel beweging in de buik.
De vroedvrouw (die er trouwens helemaal alleen voor stond) deed een gevreesde ‘touche’ waaruit bleek dat ik al 5 cm ontsluiting had. Dat ging goed vooruit!
Het was nu een kwestie van weeën opvangen en afwachten wat deze grijze regenachtige dag zou brengen.

Rond half 10 bleek dat de weeën waren stilgevallen en dus werd de weeën-opwekker erbij gehaald. Beetje bij beetje werd de dosis verhoogd en voelde ik de weeën toenemen. Intussen had ik zo’n 7cm ontsluiting.
Tijdens het middagjournaal kwamen de weeën steeds sneller en werd het moeilijker om ze op te vangen.
Ik kon toch nog alles meepikken van het nieuws, en een stukje van de natuurdocu die erop volgde.
Gezapt naar een komische film kon ik toch nog lachen tussen de pijntjes door, maar volgens Jurgen die zat te timen kwamen de weeën om de 2-3 minuten.

De vroedvrouw werd erbij geroepen, het badje mag gevuld worden want het zal nodig zijn.
Het duurde even, maar iets na tweeën mocht ik onder begeleiding van Jurgen en de vroedvrouw het warme water induiken.
Zalig was dat, en ja, de pijn was op slag minder en het warme water voelde heerlijk aan. Jurgen mocht nog wat water bijvullen en met de douchekop zo m’n buikje masseren.
De volgende touche gaf aan dat ik 9cm ontsluiting had en daar waren we blij om.
Ik keek naar de klok en droogweg liet ik weten dat als het lekker snel voorruit bleef gaan, ik het veldwielrennen om 15uur nog zou kunnen zien. De vroedvrouw lachte, maar toen moest het moeilijkste nog komen.

De 10de cm liet op zich wachten, maar de persweeën kwamen volop aanzetten. Ik had nog niet eens m’n pufoefeningen nodig gehad en nu mocht ik ineens al beginnen persen. Even denken hoe dat ook alweer ging…
Ik gaf alles, en voelde dat er iets gaande was, maar de vroedvrouw zag het niet goed zitten, ons wondertje zat nog te hoog en ze was door de dag nog wel wat gezakt, maar nog niet genoeg. Door het persen zou ze misschien wel meewerken, maar zeker was het niet. Ik mocht ineens niet meer persen, de vroedvrouw had gevoeld dat er iets niet klopte daar beneden. Een soort vlies die de weg vernauwde en waardoor het hoofdje steeds terugtrok wanneer ik stopte met persen.
Om de oerkrachten toch vrij te laten mocht ik af en toe persen, maar het had helemaal geen zin en ik lag te kronkelen in het warme water.
Jurgen’s hand was nuttig in deze momenten want het was m’n enige houvast. M’n perstechniek was goed, maar toch moest ik na ongeveer een uurtje het water uit en werd ik op de pijnbank gelegd. De bevallingstafel die ik zo graag wilde vermijden zou misschien de uitkomst kunnen zijn.
Na 2 keer persen stond ik terug recht op m’n benen, het ging niet en de pijn werd ondraaglijk.
De gyné van wacht werd erbij gehaald en die besloot dat ik een epidurale moest krijgen, ter voorbereiding van de keizersnede die ze zou gaan uitvoeren.
Intussen lag ik terug op m’n bedje te kronkelen van de pijn, ik mocht niet meer persen, absoluut verboden, maar ik had net een weeënstorm te verwerken, de ene na de andere wee moest ik opvangen en m’n onderbuik begon zowaar gevoelloos te worden.
Jurgen stond naast me en kon alleen maar hulpeloos toekijken hoe ik lag te smeken om de weeën te stoppen. Elke wee werd er één teveel, ik kon het niet meer opbrengen.
Het was jaren geleden dat ik nog zo gehuild had… en toen werd ik naar een verdieping lager vervoerd, daar stond de anesthesist klaar voor m’n epidurale.
Wilde ik absoluut bevallen zonder epidurale verdoving? Niet meer in deze zware momenten, het kon zelfs niet snel genoeg gaan maar het moest tussen de weeën door gedaan worden en dus was doorzetting en geduld nodig.
Uitgeput was ik en na enkele schijnbaar lichte weeën voelde ik niks meer. Ik leunde helemaal tegen Jurgen aan en was moe van het vele puffen en niet mogen persen.
Ik had geen besef meer van tijd en even later werd ik helemaal geprepareerd voor de operatie.
M’n hoofd was leeg en alles gebeurde als in een film: ik keek naar mezelf in de spiegeltjes van de operatielampen en zo zag ik hoe alles in z’n werk ging.

Dankzij de anesthesist kon Jurgen er toch bij zijn, want bij een spoedkeizersnede is dat normaal niet het geval.
Al was het maar om m’n hand vast te houden maar ik was blij dat hij er was.
Voor we het wisten was ons Ilah er ineens.. ik snapte het niet meteen maar toen zei Jurgen dat ons meisje geboren was.. ik hoorde haar ook niet direct, maar ik lag dan ook te huilen en wilde haar graag zien en vasthouden.
De kinderdokter heeft haar even laten zien: ‘proficiat met uw dochter, mevrouw’ en hup, weg waren ze.. Jurgen mocht meteen mee om haar gaan te wassen, wegen en meten.
Ik heb nog zo’n 2 uur op intensieve zorgen gelegen tot ik terug gevoel kreeg in m’n benen. Het waren eenzame uurtjes ondanks een zorgzame verpleegster en anesthesist.
Rond half 8 werd ik naar materniteit vervoerd, daar bleek dat Ilah al op de kamer lag en Jurgen zat, intussen behoorlijk ongeduldig, op mij te wachten.

We hebben even de tijd genomen om alles te laten bezinken en toen werden de grootouders verwittigd van het fijne nieuws.

Maandag was ik nog aan m’n bed gekluisterd, maar tegen de avond mocht ik van de vroedvrouwen proberen op een stoel te gaan zitten. Dat lukte en dat was meteen ook de start van m’n herstel. M’n eerste voedsel was een licht bouillonnetje en 2 puddinkjes, en nadien was het langzaam weer opbouwen.

Posted by: Mama Beer | 11-27-2007 | 04:11 PM
Posted in: mama beer