dik aftellen
Eerlijk gezegd ben ik blij met het voorbije ‘verlengde’ weekend. Woensdag had ik wel nog naar het werk gekunnen, maar dat hoofdstuk had ik dinsdag afgesloten en het had niet veel zin om nog een dagje in Brussel door te brengen. Gezellig met een troepje frietjes eten in onze bureau was een mooie afsluiter. 🙂
Intussen zijn we enkele dagen verder en nu ik thuis ben voel ik pas echt hoe zwaar de laatste loodjes wegen..
Vanuit de buik krijg ik heel weinig rust, er wordt nog volop gewoeld en een bewegend buikje is nog steeds heel interessant om zien en voelen, maar we hebben het hier niet meer over een klein foetusje. Soms wordt als het ware m’n adem afgesneden of lijkt het wel dat m’n buikvel tot het uiterste wordt gerokken, kleine beer wordt groot. M’n middenrif heeft de laatste dagen al wat afgezien en ik kan voorlopig dus niet meepraten over minder beweging tijdens de laatste dagen/weken van de zwangerschap.
Jurgen zegt ook dat m’n buik veel lager hangt de laatste dagen en dat voel ik ook. Bij het opstaan ‘s nachts moet ik bij de eerste stappen m’n buik ondersteunen want alle gewicht lijkt te gaan doorhangen en gisteren net onderweg naar de markt zijn we terug naar huis gegaan want zonder de ondersteuning van m’n buikband was het onaangenaam stappen.
Veel autorijden zal er ook niet meer bij zijn, de stoel aanpassen en andere zithouding helpen niet om m’n buik van het stuur weg te houden.. Ik ga het deze week nog eens wagen, maar woensdag was het al niet echt meer aangenaam rijden.
Ik zou dit volgens gyné Kathleen nog zeker een week moeten volhouden, de afspraak halen op vrijdag was absoluut geen probleem volgens haar.. dit nog 2 weken volhouden lijkt me momenteel een hele opdracht, het lijkt wel of ik elke dag immobieler wordt terwijl ik me toch had voorgenomen nog wat ‘stadswandelingetjes’ te maken tijdens m’n komende week verlof.
Het ziet er momenteel echter uit dat ik deze week alvast aan m’n crea-projecten ga beginnen, kerstovertrekken maken voor onze kussentjes, borduurwerkjes afmaken, dingen die ik pas na Sintemaarten had gepland dus..
Op dit ogenblik hoop ik echt dat ik niet ‘overloop’, of althans niet teveel.. ik vind 15 november nog steeds een perfecte dag en datum om te bevallen. 😉
Ik heb wel de indruk dat de mensen om me heen nerveuzer zijn dan ikzelve. Jurgen’s ouders bijvoorbeeld, en dan vooral oma Nicole kan wel een ‘zen-moment’ gebruiken heb ik zo de indruk, al zal ze dat wel ontkennen.. Jurgen gaat er de komende weken best een gewoonte van maken om de enkele dagen te bellen al is het maar om te zeggen dat er niks te melden valt. 🙂
Tegenpool oma Jacqueline zit schijnbaar rustig thuis af te wachten, geen nieuws = goed nieuws, voorlopig.
Zelfs in het groenten- en fruitwinkeltje tellen ze mee af en op straat krijg ik al eens vieze blikken te verwerken: zie maar dat je hier ter plekke niet bevalt! of zoiets.. en de mevrouw van het verse wafelkraampje op de zaterdagse markt geloofde niet dat de gekochte wafeltjes een lang leven beschoren waren, want met zo’n zwanger buikje.. 🙂
Als het goed is zou onze geboortelijst een dezer dagen moeten uitgestald zijn in de Cocinella.. van de week eens een kijkje gaan nemen, toch iets concreets al.
Posted by: Mama Beer | 11-04-2007 | 05:11 PM
Posted in: mama beer