Je zal merken dat je borsten zwaarder worden en je tepels meer vooruit komen. De talgklieren rond de tepelhof worden duidelijker zichtbaar. Prikkelingen en pijn in je borsten of tepels zijn heel normaal.
Je kan vlugger moe zijn.
Zorg daarom dat je voldoende rust zodat je zo fit mogelijk blijft. Doe eventueel een middagdutje. Slaaprituelen kunnen helpen: een warm bad, warme melk voor het slapengaan, knuffelen, …
De veranderingen in je lichaam hebben ook invloed op je gemoedstoestand. Je stemmingen kunnen heel wisselend en ook heel extreem zijn: je kan vlugger gaan huilen, of je onzeker voelen of juist heel blij en gelukkig zijn. Soms heb je meer of minder behoefte aan tederheid en seks.
Je baby’s gezichtje, romp en ledematen groeien verder. Zijn hoofdje, dat tot nu toe sterk naar voor gebogen was, begint zich op te richten. Er is nog geen schedelbeen.
Op het voorhoofd zitten twee grote blazen, die de grote hersenen zullen worden. Er zijn ook nog drie andere blazen, zij zullen de andere belangrijke delen van de hersenen vormen.
Handjes en voetjes
De armpjes en beentjes van kleine Beer zijn nog heel kort, maar zijn handjes en voetjes beginnen vorm te krijgen. Het is juist alsof ze rechtstreeks aan de romp vastzitten.
In deze fase ontwikkelen de armen en handen van je baby zich sneller dan de benen en voeten. Deze trend zal zich ook na de geboorte voortzetten: je baby zal veel sneller voorwerpen kunnen vastpakken dan kunnen lopen.
Het hart neemt zoveel plaats in dat het een uitstulping maakt. Ogen, neus en mond beginnen zich af te tekenen.
Je baby meet nu ongeveer 2 cm.
De laatste dagen wordt het steeds zwaarder.. mijn interne klok staat ‘s morgens nog steeds op tijd op: 6.30u en in het weekend krijg ik toch iets meer, maar meestal is het ook al half acht.
De eerste 3 maanden van de zwangerschap echter zijn heel erg zwaar en vermoeiend, om de volgende 3 maanden een energieboost te krijgen. Bijgevolg krijg ik tegenwoordig al een dip net na het middageten, en om dat wat weg te werken gaan we een wandelingetje maken. Gisteren hebben we ons een ijscreempje genomen aan de ijscokar voor de deur van ons werk. Ik een lekker ouwerwetse Dame Blanche (met slagroom en muizestrontjes) en Jurgen een Coupe Avocaat. Dat heeft wel geholpen om erdoor te komen, en er is werk genoeg om mij druk bezig te houden dus voor verveling is geen tijd. 🙁
Na het eten ‘s avonds zit ik steeds vroeger te vechten tegen de slaap. Gisteren hadden we de dvd van ‘Terug naar Oosterdonk’ opgezet en 2 afleveringen bekeken. Nu ja, Jurgen heeft ze alletwee gezien, ik lag op zijn schoot te slapen tegen dat de 2de goed en wel begonnen was..
Fut zit er momenteel niet in.. de goesting om wat dan ook te doen is ver te zoeken hoewel er een grote hoop strijk op mij ligt te wachten.. en een aantal borduurwerkjes zullen weer voor een tijdje in de kist verdwijnen.
Gelukkig is er nog het fijne lentezonnetje.. dat geeft nog wat extra energie..
Zolang ze op het werk geen opmerkingen maken over mijn “vermoeid uitzien” is het goed, want de uitleg dat dat door het slechte weer is zou nu niet pakken vrees ik. 😉
Gisterennamiddag heb ik de hele tijd last gehad van mijn borsten: jeuken, kriebelen, steken.. vooral rond mijn tepels. Die zijn ook helemaal van uitzicht veranderd, niks sexy stelletje verleiders, maar twee ouwe verrimpelde tantes die de hele tijd wijzen.
We zijn al vroeg beginnen smeren, de buik en de borsten. Hoewel de buik nog niet echt nodig is ben ik blij dat we de borsten wel al een insmeerbeurt geven. Meestal voor het slapengaan, want dat verzacht en verkoelt en ik val tenminste in slaap zonder al te veel last. Vanaf nu zal ik ‘s morgens ook een smeerbeurt moeten inlassen, voor zolang de verlichting duurt…
De misselijkheid hangt af van dag tot dag. Meestal kan ik ‘s morgens al zeggen hoe lastig ik het ga hebben tot het slapengaan, hoewel het ‘s avonds veel minder is en ik dus zonder al te veel problemen mijn eetschade kan inhalen.
De laatste dagen echter zijn eerder lastig dan lustig. Over eten schrijven of eraan denken is soms al moeilijk en dan schroeft mijn keel als vanouds dicht. Slikken is de boodschap, dan gaat het opkomende kokhalsgevoel weer langzaam weg. Klagen mag ik echter nog niet, ik hou alles nog binnen, maar soms is het kantje boordje.
Andere momenten, vooral ‘s avonds lijk ik wel in alles goesting te krijgen. Pannekoeken, pateekes liefst met crème au beurre (zoals de paasgateau uit de GB, nu in huis), allerlei eten en menu’s die op andere momenten moeten weggeslikt worden passeren de revue in mijn gedachten, en zo is alweer de menu voor de zaterdag vastgelegd.. stoemp met een lekker vettige worst. Nadien zal ik wel afzien (vet!) maar ik heb het dan toch gehad. Kaas, onder andere zoals op pizza, mijd ik ook sinds ons bezoek aan de Pizza Hut. Trauma’s… het lijdt tot een redelijk beperkt voedselaanbod bovenop de Toxo-do nots. 🙁
Gisteren begon mijn jeans weer te spannen en omdat ik me niet echt comfortabel voelde tegen het einde van de werkdag heb ik besloten vandaag mijn mothercare-broek weer aan te trekken. Die is eigenlijk nog een beetje te groot, maar met een riem van Jurgen lukt het wel om ze op te houden, net hoog genoeg zodat mijn pulletje de brede band verbergt. Kortom, het lijkt op een gewone toffe jeans.. en dat wil ik nog even zo houden. 😉
Als alles blijft lopen zoals nu, dan ben ik van plan om het fijne nieuws op het werk te verkondigen op m’n verjaardag (nog steeds 10 mei). Dan ben ik, niet op een dag gekeken, 12 weken ver en een toffer moment weet ik niet meteen te verzinnen.
Maar we lopen weer voor op de feiten, zoals Jurgen, die dacht dat ik intussen al naar de 8 weken liep.. het gaat zo al snel genoeg. 🙂
Eigenlijk gaat het nog wel redelijk vooruit.. We zijn de week net begonnen, maar we zijn alweer bijna halfweg 7 weken. Nog een dikke 2 weken en we mogen naar de gyne. 😀
Ik heb alvast mijn “vrijstelling voor prenataal onderzoek” aangevraagd, maar ons celhoofd wilde nog wat wachten met zijn goedkeuring omdat het toch nog een tijdje is. Ik ben benieuwd of hij vragen gaat stellen of niet en als hij iets vraagt zal ik het hem gewoon zeggen, maar het liefst wacht ik tot na ons eerste onderzoek. Als ik een hartje hoor kloppen en alles is in orde mogen onze ouders het ook weten. We hebben al fijne ideetjes om het hen te vertellen.. 😉
Dat hartje is zich deze week aan het ontwikkelen, en als je de theorie leest klinkt het allemaal zo vanzelfsprekend, maar het is toch raar om dan te beseffen dat zich dat allemaal in m’n buikje afspeelt.
Zaterdag vertelde ik aan Jurgen dat ik binnenkort met 2 hartjes rond zou lopen.. en dat hartje klopt veel sneller dan het mijne, hoewel dat van mij ook wel wat overuurtjes draait tegenwoordig, het zijn wat rare gevoelens.. net zoals ons afdelingshoofd die vrijdag haar laatste werkdag had want ze is ergens rond het einde van deze week uitgerekend. Het is haar derde, maar blijkbaar zag ze toch een beetje op tegen de bevalling zelf. Maar als je ze dan in je armen houdt is dat allemaal vergeten! We zullen er eens aan denken in het zwaarst van de bevallingsstrijd.. 🙂
Ik mag nog niet klagen, bij de meeste vrouwen op het novemberforum liggen de zwaarste weken rond de 7-8ste week, hun lijf leegkotsen, als ze al iets kunnen eten en heel de dag misselijk en moe..
Ik begin wel meer en meer afkeer te krijgen van eten, ik mag er nog niet aan denken of over schrijven, of ze beginnen te protesteren. Ik ben dus niet bang om kilo’s aan te komen want veel eten doe ik niet, laat staan snoepen: ik loop nadien toch wel redelijk te walgen en heel de tijd citroenwater drinken is ook maar triest. 🙁
De GB of bij de beenhouwer binnenwandelen voor boodschappen wordt wel meer en meer een opdracht.. en speciale goestingskes heb ik tot nader order niet hoewel ik intussen al bijna 2 reuze-kindereitjes heb binnengespeeld.. maar ik heb altijd een zwak gehad voor kinderchocolade, what’s new? 😉 Nee, ik word eerder een moeilijke kieskeurige eter, en ja, daar heeft die toxoplasmose ook iets mee te maken.
Dit weekend veel sport gezien.. daar slaap ik lekker van 😉 en intussen een ideetje opgedaan voor een naam op mijn lijst. Kort maar krachtig, hoewel ik gezegd had dat ik het meisje kies en Jurgen de jongen.. hopelijk raken we het wat eens als het zo ver is maar dat is nog lang.
Eerste test: Paasweekend, want dan zijn we uitgenodigd om gaan te eten bij Jurgen’s ouders.. hopelijk krijg ik iets binnen en kan ik het nadien ook binnenhouden.. ik zal alleszins een trage eter zijn, maar dat is geen probleem: Jurgen is dat ook 🙂
