naar de tien
Het ziet ernaar uit dat de grote sprong genomen is. Hij heeft zo’n kleine 2 maanden geduurd en het was behoorlijk vermoeiend.
Ilah staat intussen vol met blauwe (in haar geval bruine) plekken en het wordt er niet beter op. Nu ze steeds op haar beentjes staat en zo de wereld wil ontdekken, gebeurd het al eens dat ze op een hardere manier kennis maakt met diezelfde wereld.
Toen we haar gisteren bij onthaalmoeder Magda gingen halen zag haar linkerwang helemaal rood (zie ook onderstaande foto) en bleek ze een patatje gedaan te hebben.
Ilah heeft namelijk haar hoogstpersoonlijke speelbak vol met gerief waar ze heel graag mee speelt, alleen vindt ze het tof om die helemaal leeg te halen, tot ze nergens meer aan kan. Gisteren was dat ook zo, maar heeft ze zich eens goed laten gaan en lag ze ineens voorover in haar bak met een rode wang als gevolg.
Vanmorgen was dat al ferm gebeterd en het ziet er niet meteen naar uit dat het andere kleurtjes gaat krijgen. Straffe wangetjes die meid.
Bovendien is een klein wonder geschied, tot verbazing van velen: Ilah kruipt!
Ze heeft zo haar stijl (met één been half onder de poep en voorttrekken op het andere been) maar ze gaat met momenten razendsnel vooruit.
Deze nieuwe en onverwachte ontwikkeling noodzaakt ons tot de aankoop van een hek zodat ze niet van het trapje dondert in de living. Hoewel… gisteren is ze er wel weer opgekropen nadat ik haar op het lagere gedeelte had gezet.
Zichzelf rechttrekken is ook helemaal geen probleem meer, en dan opnieuw rustig op de poep gaan zitten ook niet. Alleen in de zetel vindt ze het tof om achterover te vallen maar daar weet ze, heeft ze een zachte landing.
Met de afstandsbediening van de tv houdt ze heelder conversaties om hem tot slot eens in z’n gat te bijten. Mag niet! van papa maar wat heeft die te zeggen in huis? Hoe meer Mag niet! hoe harder ze lacht terwijl ze goed genoeg weet dat het niet mag. En uiteindelijk smaakt dat toch niet zo.
Ilah wordt intussen groot op knuffels. Ze is altijd al een “lichamelijke” geweest, en knuffelen en harten veroveren kan ze nog steeds als de beste. Haar glimlach helpt ook al eens.
Het is alleen spijtig dat we haar sinds enige tijd al huilend achterlaten bij Magda. Het is maar even een huiltje opzetten en 5 minuten later is dat allemaal alweer vergeten, maar het is niet leuk haar zo achter te laten. Eenkennigheid en een stukje sprongetje dat nog blijft duren weten we, maar we hopen elke dag dat het voorbij zal zijn.
Het grappige hiervan is dan weer dat ze elke avond nog volop aan het spelen is en niet meteen aanstalten maakt om met ons mee naar huis te gaan. Vorig weekend hebben we zelfs een speeltje meegenomen omdat ze niet loste.
Magda’s lievelingetje heeft even een moeilijke periode, maar ondanks de vele nieuwe dingen die op haar af komen blijft ze een vrolijke actieve meid.
Posted by: Mama Beer | 08-26-2008 | 09:08 AM
Posted in: mama beer