de wereld op z’n kop

Mama heeft het deze week al geweten, ik zit in m’n 4,5 maanden sprongetje en in het ergste geval duurt dat 6 weken. Ik hou het nu toch al zo’n 2 weken vol, maar tussen de lastige momenten door ontdekken mama en papa dat ik weer nieuwe dingen kan.
Deze week was het op een dag zo erg dat mama aan papa heeft moeten vragen om naar huis te komen. Ik wilde van haar niet weten, was ontroostbaar en daardoor ook wel een beetje onhandelbaar. Bij papa was ik wel braaf en zo kon mama even bekomen.

Ik kan er niks aan doen, soms doe ik rare dingen zoals ineens onbedaarlijk beginnen huilen om dan meteen weer happy mezelf te zijn. Ik vind het ook leuk om m’n speeltjes weg te gooien, dan zwier ik met m’n armpje en vliegen m’n sleuteltjes weg, of m’neer de leeuw, of wat dan ook, als ik maar kan gooien. Dan begin ik wat te jammeren en te huilen en moeten mama of papa alles weer bij elkaar rapen zodat ik weer kan gaan zwieren.
Ik slaap ook niet zo graag meer in m’n parkje, sinds enkele dagen mag ik ook overdag in m’n bedje gaan slapen en soms slaap ik zo door dat ze me ‘s avonds moeten wakker maken voor m’n laatste flesje. Ik moet al heel moe zijn om nog beneden te slapen, dan val ik ineens in slaap tijdens het eten of spelen.
Ik kan ook vele nieuwe geluidjes doen en dan steek ik m’n tongske naar buiten maar mama en papa lachen dan heel hard. Maar ze babbelen ook wel veel terug, zonder tongske, en dan kunnen we wel even bezig zijn.
Soms brabbel ik zo luid dat mama zegt “de buren kunnen het ook maar geweten hebben”. Alleen vindt ze het niet tof dat ik zo zit te brabbelen tijdens het eten. Dan komt m’n papje weer naar buiten en geluidjes maken is toffer dan papje eten. Mama is het daar niet mee eens en zegt dat ik niet groot ga worden als ik niet beter papje eet…

Mama en papa hebben m’n speeltegeltjes verhuisd naar het midden van de living. Zo kunnen ze me beter in het oog houden en heb ik meer plaats.
Meer plaats om lekker aan rugkruipen te doen, voorlopig nog geen Olympische discipline, maar ik blijf oefenen. Ook iets nieuws dus, en vermits ik een “karaktertje” ben volgens mama doe ik het lekker zo: op m’n rugje en me stevig afzetten met m’n voetjes en al zwierend kom ik er ook. Ja, het is een hele techniek en waarschijnlijk geen zicht, maar snel ben ik wel!
Onderweg raap ik nog wat speeltjes bijeen om te pauzeren en dan zwier ik ze weg als ik verderkruip.
Mama zet me ook al eens op m’n buikje, ik begin dat wel leuk te vinden maar dan zwiert m’n pamperpoep de lucht in en lijkt het of ik ga parachutespringen en vooruit kom ik niet. Nee, dan toch liever op m’n rugje en ik weet nu hoe het moet! M’n rechterarmpje gestrekt houden en al m’n gewicht die kant op duwen en met een beetje hulp van mama rol ik weer in m’n vertrouwde houding.

Mama moet me nu dus nog meer in het oog houden… en wat heb ik nog geleerd?
Op mama’s schoot ga ik uit leunhouding zelf rechtop zitten (en mama houdt me dan vast).
Ik grijp met één hand, en geef door aan m’n andere hand.
Voel aan mama’s mond (en papa’s baard).
Ik steek echt alles in m’n mondje.
Trek m’n noukielap zelf van m’n hoofdje en lach als mama/papa kiekeboe zegt.
Ik lees graag kijkboekjes en eet ze nadien op.
Ik gaap en zucht mét geluid.
Ik ben een karaktertje, krijg ik niet genoeg aandacht begin ik te hoesten.
en vooral: Ilah is de naam! Zeg hem, en ik kijk je aan!

Posted by: Mama Beer | 04-06-2008 | 10:04 PM
Posted in: Kleine beer

No Comments »

No comments yet.

Comments RSS TrackBack URI

 

Leave a comment


View My Stats