Eerste verhaal van kleine Beer
Al bij het zoeken naar een koophuisje hielden we rekening met onze kinderwens, zodat er ruimte zou zijn om te spelen, slapen, leren en ravotten en een kindvriendelijke buurt is altijd een pluspunt.
Samen een klein mensje (of liefst 2) krijgen is een wens van ons tweetjes die we al snel deelden toen we samen waren.
Nog nooit heb ik zo uitgekeken naar deze donkere maand oktober, wanneer het weer definitief kiest voor temperaturen onder 20°, zelfs onder 15°, de regenbuien langer, donkerder en intenser zijn en de dagen beginnen korten. Niets zou ons nu nog tegenhouden..
Na uitstel door een onverwacht huwelijksaanzoek, een niet rekbaar trouwkleed en een huwelijksreis met malariapillen was het elke dag aftellen. Op 6 september maakte ik de cyclus rond en stopte met de pil zodat mijn lichaam alvast kon wennen aan het idee van een natuurlijke eerste maand.
Na veel tellen en hertellen en rekening houden met de malariavoorschriften zou ik een dag na de gemeenteverkiezingen mijn eerste cyclus afronden.
Intussen waren babyforums dagelijkse kost en ook zwangerschapsboekjes zijn welkome lectuur in deze tijden, Kind en Gezin mocht alvast een hoop info posten en winkels zoals Mothercare werden regelmatig bezocht (om dan met of zonder aankopen te eindigen).
De kinderkamer wordt gerenoveerd tot Winnie the Pooh-ruimte en Noekie-beertjes liggen alvast klaar als eerste knuffel.
Nu is het aan ons en aan onze genen.
Oktober is benoemd tot eerste “probeermaand” en ovulatietesten moesten een beetje helpen de juiste dagen te vinden hoewel ik daar zo mijn (natuurlijke) truukjes voor heb, en ondanks een logeerweekendje bij mijn ouders en een aanslepend slaaptekort is het nu afwachten tot 6 november.. wanneer de cirkel opnieuw rond is.
In je hoofd speelt in die tussentijd vanalles, elk krampje of pijntje wordt beoordeeld en gecheckt op “teken van..” zelfs al zeggen je hersentjes dat het nog veel te vroeg is voor dit alles en je 2 weken geduld moet hebben.
In die pijntjes is de enige constante: pijnlijke tepels, en dat is dan meteen bij thuiskomst mijn bh uitgooien en bekomen in alle vrijheid, hoewel de eerste minuten dan nog pijnlijker zijn. Het kan ook een reactie zijn op mijn eisprong, maar ik heb er intussen 3 dagen last van en mijn vruchtbare dagen zijn voorbij. Als beginneling weet ik nog niet goed wat ik ervan moet maken, conclusies trekken doen we dus nog niet.
Alles wordt natuurlijk in de gaten gehouden door Jurgen, en in alles ziet hij een goed teken.. het zou natuurlijk heerlijk zijn om meteen zwanger te worden, en zo zijn er genoeg meteen zwanger, maar ik probeer het hoofd koel te houden en me alvast een beetje aan te passen aan het toxoplasmose-gevaar, liever voorkomen…
Het is allemaal spannend en tijdens de wachtweken toch een beetje zenuwslopend omdat je denkt vanalles te voelen, maar het is het verhaal van onze pogingen om ons gezinnetje uit te breiden.
Het verhaal van kleine beer…
Posted by: Mama Beer | 10-25-2006 | 03:10 PM
Posted in: Kleine beer | mama beer